Klein maar fijn

Sinds een week zitten we in Kelly's chaletje op het vakantiepark in Hengelo (Gld). De eerste dagen reden we op en neer naar Dieren met Abel zodat hij kon wennen aan autoritjes. Dat ging per keer beter. Hij bloeit helemaal op hier in de bush en hoeft niet eens aan een tuigje. Als we over de camping wandelen loopt hij gezellig met ons mee; het is een eigenwijs hondje want hij wil niet mee terug en duikt dan de tuintjes van de buren in.

Het stenen huis in Dieren hebben we maandag definitief overgedragen aan de nieuwe bewoners. Het voelt een beetje onwerkelijk; aan de andere kant is het goed zo. 

Woensdag hebben we ons nieuwe huisje opgehaald. Cees en Hennie zorgden voor een gedegen en warme overdracht. De instructies hebben we op film zodat we die kunnen terugkijken en we kregen een rijkgevulde tas met lekkers. Zelfs aan Abel was gedacht.

Nu staat hij (zij? hen?) voor de deur en dat is toch even schrikken; in ons hoofd zou het krap worden met alle spullen die we mee willen nemen. Plots blijkt dat driekwart niet mee kan. Dat wordt nog een puzzel dit weekend. Het past dan wel weer perfect bij ons 'ontspullen' en 'back-to-basic' ideaal. Abel heeft het nieuwe onderkomen al uitgebreid geïnspecteerd en hij lijkt er wel zin in te hebben. Wij ook! Het is een knus huisje op wielen en we gaan het helemaal eigen maken.

Inmiddels is de herfst hier volop begonnen: storm en hoosbuien en doorwaakte nachten door onze zoemende bloeddorstige huisgenootjes. Iedere nacht mep ik er zeker tien, die de hor voor het raam steeds weten te omzeilen. (Kelly: je ziet er straks geen (bloed)spat meer van!) ;-)

Het campingleven bevalt ons prima. Door alle dozen en tassen die klaar staan om uitgezocht te worden kunnen we goed wennen aan de beperkte vierkante meters. Als de regen morgen stopt gaan we eens rustig kijken wat we mee gaan nemen. Vanavond gaan we proefslapen in de camper, als we tenminste ons beddengoed kunnen vinden in de chaos. Hopelijk vinden we dan ook de oplader van de fiets en de Deet. 

Ondertussen plenst het nog steeds; gelukkig is het bokbierseizoen begonnen. Proost en tot snel.
Hopelijk is de reis dan echt begonnen.