Quinta da Ribeira!

Het is zover! We zijn de gelukkige eigenaren van het idyllische huisje aan de rivier, het is magisch!
Voor de overdracht zijn we bij Ulrike (de Duitse eigenaresse) langsgegaan en zij heeft ons van alles verteld over hoe zij daar de afgelopen veertig (!) jaar gewoond en geleefd heeft. Dat wil zeggen: eerst acht jaar het hele jaar door en daarna als vakantiewoning in het voorjaar. En alles zeer primitief. Koken op een open vuur, wassen op de hand en badderen op een krukje met bakjes warm water. En de etenswaren koelen deed ze in de kelder, maar daar zagen we al genoeg beestje rondhuppelen om dat voorbeeld maar niet te volgen.

Ulrike en haar dochter zouden door onze nieuwe buurvrouw (een stoere Friezin) naar de stad gebracht worden waar we de dag erna zouden tekenen. En zij wist een betere route met minder kuilen, hobbels en struikgewas. We waren dolblij want de huidige route was dichtgegroeid en hernia-waardig.
Vol vertrouwen hobbelden we met onze antieke Renault Scenic achter haar aan en onderweg vielen onze monden open van verbijstering: wat was dit? De Camel Trophy was kinderspel vergeleken bij deze barbaarse route! Aangekomen in het dorp verontschuldigde ze zich: "sorry! ik heb deze weg al heel lang niet meer gereden". Opgelucht dat we heel boven aangekomen waren reden we verder, wel 500 meter. Toen werd ons zicht ontnomen door enorme rookpluimen van onder de motorkap. Auto aan de kant, motorkap open en meteen onze mecanicien Miguel gebeld. Helaas was hij druk en belden we daarna onze net afgesloten verzekering. Er werd meteen een takelwagen voor de auto en een taxi voor ons geregeld. Alles oké zou je denken...  Maar niet in Portugal! Na vier taxi's die allemaal niet langskwamen en twee takelwagens die allebei volle vaart naar een verkeerde plek reden, zijn we toch thuisgekomen. Een ritje van 15 kilometer duurde zo drieeneenhalf uur. En weer een ervaring rijke, achteraf lach je erom.

De dag erop zijn we gaan tekenen en konden we meerijden met onze rots in de branding: makelaar Mike. Natuurlijk waren niet alle papieren in orde en duurde het nog een paar uur voordat we de handtekening konden zetten. Maar het is gelukt! En nu is ons avontuur in het dal van de Seia begonnen. 

Prio 1: de toegangsweg gewapend met bosmaaier en hakker toegankelijk maken. De weg is nu iets breder zodat we meestal om de uitgesleten geulen heen kunnen manoeuvreren. Op de terugweg naar boven gaat er steevast een bak puin mee om een van de honderden gaten iets minder diep te maken. Vooral nu in het regenseizoen is het dweilen met de kraan open.

Ondertussen zijn we ook aan gang gegaan in de quinta* zelf. *Zo wordt een landelijk huisje in Portugal meestal genoemd, dus dat doen wij ook. Ulrike had alles met mooie doeken behangen en afgedekt. Dat hebben we toch maar eens even weggehaald in Jessy's hoop daar authentieke Portugese balken aan te treffen. Die waren er. Plus een leger hongerige boktorren en houtwormen. Ze waren gelukkig niet heel actief, maar genoeg om nu alles met chemische troep aan te pakken. Even doorbijten, veel luchten en een week niet binnen komen. Gelukkig is er buiten genoeg te doen. We zijn op zoek geweest naar de 'Quelle' en de 'Brunnen', ook al weten we het verschil niet. Beiden blijken overwoekerde waterputten te zijn waar helder water uit komt. Hoe we dat kunnen gaan gebruiken wordt een volgend vraagstuk. Onze Duitse buurman Jurgen vroeg al: 'was wollen sie wissen?' maar we hebben geen idee waar we moeten beginnen. 

Bij de laatste olijvenoogst bij Stuart zagen we in zijn schuur een mooi oud Portugees bed staan. Dat mochten we voor een habbekrats meenemen en hij had ook nog een bijpassende kast. Of die compleet is weten we nog niet, maar zodra we weer in de quinta mogen gaan we hem in elkaar zetten en volstouwen met onze losse spullen uit de camper. 

Bij het koor, waarmee we inmiddels het eerste kerstconcert achter de rug hebben, spraken we een mede-koorlid die in het dichtbijgelegen dorpje woont en daar altijd de schooljuf geweest is. Volgens haar kunnen we onze camper daar gewoon neerzetten als we in het dal zijn, want naar beneden met de camper is nog steeds een te groot risico. Dus binnenkort gaan we die kant van het dal maar eens verkennen. En ondertussen gaan we door met repeteren: lessen Portugees en onze kerstliedjes voor het koor. Een erg leuke manier om de Portugese manier van leven mee te maken. Liefs en tot de volgende keer!