Spexit

We waren gebleven in Vilafames waar we een bergwandeling op het programma hadden die volgens de borden iets meer dan twee uur zou duren en ruim 5 kilometer lang zou zijn. Dat hebben we geweten! Toen we op een kwart van de route waren, en na twee uur het klauteren over rotsen langs de afgrond overging naar klimmen naar klimbeugels en touwen langs de helling, zijn we toch maar omgedraaid. Ja...alweer. Ook weer twee uur dalen, we zouden inmiddels beter moeten weten.

In het stadje ligt tegen de helling een joekel van een rots, die er uit ziet of hij ieder moment naar beneden kan schuiven, bovenop het stadje. De steen is roze-rood en door de erosie is de bovenkant zwart, zodat het op een mega-Bossche bol lijkt. In het verleden hebben de dorpsbewoners geprobeerd om de rots met touwen van de helling af te krijgen, om een eventuele ramp te voorkomen. Alle touwen braken terwijl de steen geen millimeter van zijn plaats was gekomen. De bewoners waren door de knappende touwen op de grond gevallen en worden sindsdien 'roodkonten' genoemd.

Ons volgende plekje was boven op een berg met uitzicht over de hele regio. Adembenemend. We stonden er alleen en konden 's avonds genieten van een prachtige sterrenhemel. Ook weer de gebruikelijke wandeling gemaakt en de dag erna weer verder.

De weg vervolgd en neergestreken bij Sonia, een Zwitserse dame die steeds een paar campers in haar idyllische olijfgaard laat staan met uitzicht op zee. Haar principe is eigenlijk heitje-voor-een-karweitje, maar er was weinig te doen. We hebben beloofd om terug te komen en dan te helpen met snoeiwerk. We hebben er een mooie fietstocht tussen de olijfboomgaarden gemaakt en het weer bleef maar fantastisch. Alles went.

Enkele dagen later zijn we doorgereisd naar Amposta, een klein stadje aan de monding van de Ebro. Het was wel even wennen, van de rust bij Sonia naar een volgepakt camperpark, waar we net op tijd waren voor een plekje en bijna fietsdrager aan fietsdrager stonden. De diensten (water en stroom) waren gratis, dus daarom was het ondanks alles een populaire plek. Van daaruit een lange fietstocht langs de Ebro gemaakt; een mooie brede rivier zonder scheepvaart, die de meesten kennen van de kruiswoordpuzzels. 

Omdat we het vertrek uit Spanje zo lang mogelijk wilden uitstellen zijn we daarna maar een klein stukje verder gereden naar Mora d'Ebre, waar we net op tijd zagen dat de volgende ochtend vanaf 6 uur een markt zou zijn op de plek waar we wilden parkeren. Dus toch maar even buiten de hekken tussen de bomen gaan staan; eigenlijk een veel leukere plek. Inmiddels lijkt de lente hier al te beginnen: de amandelbomen staan volop in de bloesem, veel struiken krijgen al blaadjes, de vogels zijn druk en we zien onderweg heel veel verschillende kleurige bloemetjes. We stonden weer aan de oever van de Ebro en omdat we gewoontedieren zijn besloten we om de Ebro nog even te volgen.

Dat werd Ascó. We stonden er op een luxe, gratis plek weer bij een brug over de Ebro. En weer het geijkte kasteel en weer een wandeling waarvan de bordjes na de eerste bocht alweer ontbraken. Spanjaarden en routebordjes zijn geen goed huwelijk; laten we het netjes houden.

Helaas konden we het niet langer uitstellen om ook wat langere stukken richting noorden te gaan rijden. Over een week willen we in Nederland zijn, dus zullen we nu per dag echt een paar uur moeten doorrijden. Nu nog een laatste nachtje in Spanje in een piepklein dorpje, zie omschrijving hierboven (zoek en vervang: dorpje, kasteel, wandeling, geen bordjes)

Hebben jullie trouwens op de routekaart onze mooie muzieknoot ontdekt? 

On y va. Bis später.