Het gaat beginnen...

Zullen we het doen?

Ja?

Echt?

Oké, we doen het!!

We worden giechelig en hyper als we tot ons door laten dringen waar we zojuist ja tegen gezegd hebben. We gaan ons leven zoals we dat tot nu toe leven overhoop gooien. We gaan ons werk opzeggen, ons fijne knusse huis verkopen. Alle spullen van de hand doen, een camper kopen en de horizon tegemoet.

We waren net op een feestje van een vriendin van ons en kwamen daar achter de bar een stel tegen waarvan we dachten dat ze op reis waren. Ze bleken even terug in Nederland om een paar maanden te werken en de (klein)kinderen te zien. Zij hebben twee jaar geleden hun zaak en huis verkocht en zijn met hun zelfgebouwde camper vertrokken. Toen we uitlegden dat we soortgelijke dromen hadden en ook al hadden gesolliciteerd in het buitenland was hun reactie: doen!! Wacht niet tot je 68 bent en het misschien niet meer kunt.

Na een blik op hun puntgave eigenzinnige camper geworpen te hebben keken we elkaar met een glinstering in de ogen aan: we gaan het doen!

Eenmaal thuis keken we elkaar steeds aan en bedachten: waar beginnen we aan? ’s Nachts in bed lagen we uren wakker. Ja maar hoe? En wanneer? En al onze fijne spulletjes? De ervaring leert dat je problemen niet ’s nachts op kunt lossen. Maar zet die gedachten maar eens stop. Een paar maanden ervoor heeft Jessy al eens gezegd dat ze weg wilde: ik heb de halve nacht wakker gelegen om te bedenken welke spullen ik moest verkopen.

Inmiddels zijn we een week verder en hebben we stappen gezet. Als je dromen waar wilt maken moet je wel in actie komen. Zelfs om erachter te komen of het wel je droom is, of alleen een tijdelijke vlucht. En als die vlucht dan een paar jaar duurt, is het dan nog steeds een vlucht?

Waar we het meest tegen op zien is het achterlaten van ons huis. Na alle jaren samen begint het nu het paradijsje te worden wat we voor ogen hadden. Maar ik merk dat ik – hoe langer of vaker ik erover nadenk – steeds minder moeite heb met loslaten van spullen die ik al die tijd om ons heen verzameld heb, of die een emotionele waarde hebben. Op den duur zal het loslaten van het huis ook gaan lukken. Toch?

Op mijn werk kon ik het niet voor me houden. Ik was zo vol van ons besluit dat ik collega’s en directie inmiddels heb verteld wat onze plannen zijn. Alleen als het financieel niet gaat lukken blijf ik er werken. Gelukkig vatten ze het allemaal goed op en blijft de deur open staan voor het geval ik (tijdelijk) weer daar wil gaan werken.

Ook hebben we een kennis met verstand van financiën gevraagd om eens mee te denken. Na komende week maken we een afspraak met hem om te kijken hoe we het slim aan kunnen pakken en niet voor financiële tegenvallers aanlopen die ons avontuur in gevaar kunnen brengen.

En we blijven stappen zetten. Het op schrift stellen van ons avontuur is een stap, maar ook ons bezoek aan een camperwinkel in Duitsland van gisteren. Iedere camper waar je in stapt probeer je te zien als je huis voor de komende jaren. Het was moeilijk om dat voor me te zien. We merkten dat we wat drempels over moesten om onszelf in deze nieuwe glimmende klinische campers te zien.

En dingen komen niet zomaar op je pad. Vanmiddag hebben we zitten zoeken naar plaatsen waar we (seizoens)werk kunnen gaan doen. En als afsluiting vond Jessy een zelfgebouwde camper op Marktplaats waar we allebei voor vielen al een blok. Niet standaard, dat zeker niet, maar wel met een hoop vragen. Morgen eerst onze garageman maar eens bellen voor advies. Op Hemelvaartsdag gaan we kijken. Op de step, op de step…naar Purmerend.