Na regen...

Terwijl we dit typen genieten we van een avondzonnetje dat door ons camperraam schijnt. We hebben de zon meegebracht naar Portugal (sorry mensen in Nederland). Maar eerlijk is eerlijk: onderweg was daar nog weinig van te merken. We zagen vooral de gevolgen van de vele regenval en stormen die ons voorgegaan waren. 

Na twee maanden Nederland wilden we graag weer terug naar Portugal. Onze lieve vriend Josh is eind januari na een kort ziekbed veel te jong overleden. Hij was al ziek toen we vertrokken naar Nederland, maar dat het zo snel zo gaan was totaal onverwacht. We wilden op tijd terug zijn voor zijn memorial. En deze heeft afgelopen zaterdag plaatsgevonden. Erg aangrijpend, ook heel mooi en we voelden dat hij door veel mensen enorm gemist gaat worden. Ook door ons!

Ondanks dat blijft dit een reislogger, dus even terug naar onze reis tot dit punt. We vertrokken op maandagochtend richting Duitsland en kwamen uit in het plaatsje Konz. Noodgedwongen, want de overnachtingsplek in Trier bleek omgebouwd te zijn tot een vergunninghoudersgebied. Dan maar snel in het donker een nieuwe plek zoeken en ook al was het scheef: we dachten wel rustig te staan. De volgende ochtend: bons-bons-bons (nog net niet "aufmachen!") om half acht. Snel wat aangetrokken en er stond een stevige Duitse parkeerwacht ons verontwaardigd op te wachten. "Zien jullie dan niet dat je voor een school staat?" "Nee; het lijkt een klooster en er staat geen enkel bord". We zijn de discussie uit de weg gegaan en de onterechte bon van €10,- geïncasseerd en vertrokken; dat telde leuk op na de leuke foto die de dag ervoor van ons gemaakt werd toen we net iets harder reden dan wenselijk. Eén voordeel: we waren nog nooit zo vroeg weer op pad!

In de dagen erna zijn we dwars door Frankrijk getrokken; iedere dag ongeveer 300 kilometer. Veel harde wind en regen. In Frankrijk probeerde de navigatie ons soms over compleet overstroomde wegen te sturen: keren op de weg met een camper is ons inmiddels wel toevertrouwd.
De omweg naar Granada om daar een paar dagen te skiën hebben we maar laten schieten: er bleek bijna vier(!) meter sneeuw op de top te liggen en de camperplaats ligt net onder de top. Toch maar niet met een volgeladen camper de Sierra Nevada op. 
Daarvoor in de plaats zijn we een extra dagje in Ponte de Lima gebleven: het oudste stadje van Portugal met (je raad het al) een mooie oude brug.

Daarna naar Oliveira do Hospital, waar we achter de brandweerkazerne op een camperplaats staan. We zagen gisteren dat we er maar twee dagen mogen staan, maar inmiddels staan we er bijna een week. Zolang ze niet op de deur kloppen....
Want bij het huisje komen blijkt een uitdaging te zijn. Of eigenlijk zo goed als onmogelijk. We parkeren onze auto boven in het dorp en lopen dan naar beneden, want de weg is op sommige plaatsten niet te berijden. Dus dat wordt de volgende uitdaging want ondertussen zijn de meubeltjes die we nog hadden opgeslagen in Nederland door een transportbedrijf naar Portugal gebracht. En daar moeten we ze binnenkort weer ophalen, maar we krijgen ze dus niet het dal in. Donderdag hebben we een afspraak bij de prefeito (burgemeester) en gaan we vragen wat hij denkt te gaan doen aan de weg. 
En ondertussen zit ook het koor met smart op ons te wachten, want ze gaan liedjes in het engels zingen. Tja, en dat is voor Portugezen net zo moeilijk als Portugees zingen voor ons is. We weten al wel dat het weerzien erg hartelijk zal zijn.

We hopen volgende keer te kunnen laten zien hoe het werk in en rond ons huisje vordert. Voorlopig bekijken we het van dag tot dag en hopen dat we er snel met een auto kunnen komen. Tot de volgende keer!